Պատմությունը Այո անունով մի տղայի մասին էր: Մի օր նա գողանում էր հեծանիվը ես բոլորին ասում,թե այն իրեն նվիրել էր Քուքի անունով մի տղա: Անոր ամեն օր հեծանիվով գնում էր դպրոց : Երբ ընկերները հարցնում են, թե որտեղից էլ հեծանիվը,նա պատասխանում էր,որ այն ստացել էր ծննդյան օրվա առթիվ: Սակայն Այքի ծննդյան օրը սեպտեմբերին էր ,իսկ այդ ժամանակ մայիս ամսին էր
Մի օր Այքը գնում էր թատրոն են հեծանիվը թողնում բակում: երբ վերադառնում է” , տեսնում էր որ այն գողացել են: Տուն հասնելով պատմում էր ընտանիքի անդամներին,սակայն նրանք հանգիստ պատասխանում են,որ ոչինչ: Այքը շատ էր տխրում են հուսահատվում:
Անցնում են մի քանի շաբաթներ: Մի օր երբ Այքը ընկերոջ հետ գնդակը էր ծախում,գնդակն ընկնում էր նեղլիկ անցուղու մոտ: գնդակի հետևից գնալիս նա հանկարծ գտնում էր հեծանիվը , բայց արդեն վնասված վիճակում :
Պատմություն գլխավոր միտքն այն էր, որ պետք էր լինել ազնիվ, նստել ես չյուրացնել ուրիշի ունեցվածքը: Այքը սեփական փորձով հասկանում էի ,թե ինչ էր զգում մարդը, երբ իրենից ինչ որ բան եմ գողանում: Պատմությունը ցույց է տալիս ,որ մեր կատարած սխալ արարքները երբեմն վերադառնում են մեզ ` բումերանգի պես:





