Սպիտակի ավերիչ երկրաշարժ…
Այս չարաբաստիկ օրը տատիկս փրկել է իր չորս ամսական տղայի կյանքը…
Այդ ժամանակ նրանք ապրում էին երկհարկանի տանը։ Երկրաշարժի պահին փոքրիկը քնած է եղել երկրորդ հարկի մահճակալում։ Տատիկս, վտանգելով սեփական կյանքը, կարողացել է հասնել երեխային և փրկել նրան։
Տատիկս չորս երեխա ունի։ Այդ պահին մայրիկս դպրոցում է եղել, և մի տղամարդ նրան պատուհանից ցած է նետել՝ փրկելով նրա կյանքը։ Մորաքույրս մանկապարտեզում է եղել, և նրան նույնպես փրկել են։
Նա լուռ վկան էր այն ամենի, ինչ ապրել, տեսել ու զգացել են այդ օրերին։
Երկրաշարժից հետո նրանց համար սկսվել են ծանր օրեր ու ամիսներ։ Տատիկիս մեծ ցավ էր պատճառել իր ուսուցիչների և բազմաթիվ աշակերտների մահը։
Սակայն ամենածանր կորուստը նրա 15-ամյա եղբոր մահն էր։ Մինչև այսօր տատիկս հաճախ է պատմում եղբոր մասին, հիշում նրանց մանկությունն ու միասին անցկացրած օրերը։
Ամեն անգամ պատմելիս հուզվում է, արտասվում և կրկին վերապրում այդ ցավը։ Շատ եմ խղճում տատիկիս՝ իր ապրած ծանր օրերի ու անդառնալի կորուստների համար։Այս պատմությունն ինձ սովորեցրել է գնահատել ընտանիքս, հարազատներիս և խաղաղ կյանքը։





