Ներածություն
Երևանի սրտում՝ Հրազդանի գեղատեսիլ կիրճում, գտնվում է մի յուրահատուկ վայր, որը ժամանակին հազարավոր երեխաների ուրախության ու անմոռանալի հիշողությունների կենտրոնն էր։ Դա Երևանի մանկական երկաթուղին է։Այս վայրը պարզապես գնացքով զբոսնելու համար չէր ստեղծվել։ Այն մի փոքրիկ աշխարհ էր, որտեղ երեխաները կարող էին զվարճանալ, սովորել, ընկերանալ և նույնիսկ ծանոթանալ երկաթուղային մասնագիտություններին։Այսօր այն այլևս նախկինի պես մարդաշատ չէ, իսկ գնացքները չեն երթևեկում։ Սակայն երկաթուղին շարունակում է մնալ Երևանի պատմության կարևոր մասնիկներից մեկը։
Ինչպե՞ս ստեղծվեց մանկական երկաթուղին
Մանկական երկաթուղու ստեղծման գաղափարն առաջացել է 1935 թվականին։ Այն առաջարկել է Աղասի Խանջյանը։ Շինարարությունը սկսվել է 1936 թվականին, իսկ հանդիսավոր բացումը տեղի է ունեցել 1937 թվականի հուլիսի 6-ին։
Երկաթուղին ունեցել է 2,1 կիլոմետր երկարություն և երեք կայարան՝ «Հայրենիք», «Պիոներական» և «Ուրախություն»։
Առաջին գնացքը շարժվել է 1937 թվականի հուլիսի 9-ին։ Այն բաղկացած էր շոգեքարշից և երեք բաց մարդատար վագոններից։ Այդ ժամանակ սա Երևանի համար իսկապես արտասովոր և հետաքրքիր նորություն էր։
Ինչո՞վ էր առանձնահատուկ մանկական երկաթուղին
Ամենահետաքրքիրն այն է, որ այս երկաթուղին նախատեսված էր ոչ միայն երեխաներին զբոսանքի տանելու, այլև նրանց մասնագիտություններ սովորեցնելու համար։1937 թվականի պատմական տեղեկությունների համաձայն՝ հատուկ դասընթացներ էին կազմակերպվել, որոնց ընթացքում 112 պատանի սովորել էին աշխատել որպես մեքենավար, կայարանապետ, գնացքի ուղեկցորդ և հեռագրիչ։Նրանք գործնական պարապմունքներ էին անցել Երևանի և Լենինականի երկաթուղային դեպոներում։Այսպիսով՝ երեխաները ոչ միայն ուղևորներ էին, այլև սովորում էին պատասխանատվություն կրել և աշխատել միասին։
Մանկական երկաթուղու գաղտնիքներն ու հետաքրքիր փաստերը
Մանկական երկաթուղին ունի մի շարք հետաքրքիր առանձնահատկություններ, որոնց մասին շատերը չգիտեն։
Առաջին գաղտնիքը՝ ստորգետնյա թունելները։ 1940-ական թվականներին Ալեքսանդր Թամանյանի նախագծով կառուցվել են մոտ 400 մետր երկարությամբ երկու թունելներ, որոնք Երևանի կենտրոնը կապում էին Հրազդանի կիրճի հետ։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին դրանք նախատեսվել էին նաև որպես ապաստարաններ։
Երկրորդ հետաքրքիր փաստը՝ չիրականացված ճոպանուղին։ Նախատեսվում էր կառուցել ճոպանուղի, որը մանկական երկաթուղու շրջակայքը կկապեր Ծիծեռնակաբերդի հետ։ Սակայն այդ գաղափարը չիրականացավ։
Երրորդ փաստը՝ ձմեռային գնացքները։ Խորհրդային տարիներին երկաթուղին գործում էր նաև ձմռանը՝ հատուկ ձմեռային վագոններով։ Այսինքն՝ երեխաները կարող էին գնացքով զբոսնել ոչ միայն ամռանը։
Չորրորդ փաստը՝ հեքիաթային քանդակները։ 1994 թվականին այգում ստեղծվել են հայկական հեքիաթներից ու գրականությունից ոգեշնչված քանդակներ, այդ թվում՝ «Քաջ Նազար», «Անտառային հեքիաթ» և «Սանասար և Բաղդասար»։
Ինչպիսի՞ն էր մանկական երկաթուղին նախկինում
Տարիներ առաջ այս տարածքը Երևանի ամենասիրված մանկական հանգստավայրերից էր:Այստեղ կային խաղահրապարակներ, շատրվաններ, ջրավազաններ, գրադարան-ընթերցարան, պարահրապարակ և մարզահրապարակ։Ընտանիքներն այստեղ էին գալիս իրենց հանգստյան օրերն անցկացնելու, իսկ երեխաները՝ խաղալու և գնացքով զբոսնելու։Տարածքի գլխավոր գեղեցկություններից մեկը կայարանի շենքն էր։ Սկզբում այն կառուցված էր փայտից, իսկ հետագայում փոխարինվեց հայկական տուֆից կառուցված շենքով։ Այն մինչ օրս առանձնանում է իր գեղեցիկ կամարներով և աշտարակով։
5. Ի՞նչ տեղի ունեցավ մանկական երկաթուղու հետ



Ժամանակի ընթացքում մանկական երկաթուղին սկսեց կորցնել նախկին աշխուժությունը։2012 թվականին այն վերանորոգվեց և վերաբացվեց, սակայն հետագայում կրկին խնդիրներ առաջացան։
2024 թվականի հուլիսի 6-ից երկաթուղին ամբողջությամբ դադարեցրեց աշխատանքը։
2026 թվականի հուլիսին հրապարակված լրագրողական հետազոտության համաձայն՝ գնացքները չէին աշխատում, որոշ կառույցներ վնասված էին, իսկ պատմական թունելները գտնվում էին վատ վիճակում։ Տարածքի վերականգնման գործընթացը բարդացել էր նաև իրավական վեճերի պատճառով։
6. Ինչո՞ւ է այս խնդիրը կարևոր հասարակության համար
Մանկական երկաթուղու պատմությունը ցույց է տալիս, թե որքան կարևոր է պահպանել քաղաքի հանրային տարածքները։
Նման վայրերն ունեն ոչ միայն պատմական, այլև հասարակական նշանակություն։ Դրանք մարդկանց հնարավորություն են տալիս միասին ժամանակ անցկացնելու, շփվելու և ծանոթանալու իրենց քաղաքի պատմությանը։
Երբ նման տարածքները լքվում են, քաղաքը կորցնում է իր մշակութային արժեքներից մեկը, իսկ երեխաները՝ հետաքրքիր և օգտակար ժամանցի հնարավորություն։
Իմ կարծիքով՝ յուրաքանչյուր քաղաքացի պետք է պատասխանատվությամբ վերաբերվի իր քաղաքի պատմական վայրերին։
Ինչպե՞ս կարելի է վերականգնել մանկական երկաթուղին
Ես կարծում եմ, որ մանկական երկաթուղին պետք է կրկին դառնա երեխաների սիրելի վայրերից մեկը։
Առաջին հերթին անհրաժեշտ է վերանորոգել գնացքները, կայարանները և ապահովել տարածքի անվտանգությունը։
Կարելի է նաև ստեղծել փոքրիկ թանգարան, որտեղ կցուցադրվեն երկաթուղու հին լուսանկարները, գնացքների պատմությունը և երեխաների հիշողությունները։
Հետաքրքիր կլիներ կազմակերպել դասընթացներ, որոնց ընթացքում աշակերտները կծանոթանային մեքենավարի և կայարանապետի աշխատանքին։
Այսպիսով՝ մանկական երկաթուղին կարող է վերածվել մի վայրի, որտեղ համատեղված կլինեն պատմությունը, կրթությունը և ժամանցը։



























