ողջո՜ւյն, ամառ, ծովն արթնացավ,
շողերը փայլում են ալիքի վրա։
աղի հոտով լցված է օդը՝ թեթև,
կարծես մի երգ է երգում կապույտն անվերջ։
ճայերն են խաղում անբռնազբոս,
բոբիկ քայլերն են թողնում փոշի։
ծովը՝ լայն բաց գիրք արևոտ հեքիաթի,
որում ամեն օրվան մի նոր էջ է բերի։
խաղաղ է հիմա, բայց խորքում ունի,
անձրևոտ պատմություն, կայծակ ու ձայն։
բայց ամռանն է սիրում ծիծաղ ու լույս,
զվարթ բալիկների փախուստներն արագ։
ողջո՜ւյն, ամառ, մնա դեռ մի քիչ,
թող ջրի երեսին արևը պարի։
մարդկանց հոգիներում հանգիստ թող բացվի՝
ինչպես ալիքներ՝ ափերին հասնի։
Ագապե Ավագյան 