Արևոտ ամառային օր էր։ Արամը և իր փոքրիկ եղբայրը՝ Նարեկը, որոշեցին զբոսնել գյուղի եզերքով։ Տապն այնքան ուժեղ էր, որ Արամը ասաց.
– Է՜հ, լեզուս չորացավ, մի կում ջուր չկա՞։
Բարեբախտաբար, չորս կողմում ջուր չկար, բայց հեռվում մի աղբյուր նկատեցին։ Վազեցին դեպի այն, բայց ճանապարհին Նարեկը, ջուրը չտեսած, հանեց կոշիկները ու սկսեց բոբիկ վազել։
Հանկարծ Արամը կանգ առավ։
– Մի րոպե, մի բան ականջիս հասավ։ Թե ի՞նչ էր դա… մի ձայն, կարծես կենդանի։
Նրանք մոտեցան, ու պարզվեց՝ մի փոքրիկ ճագար էր թփերի մեջ։ Նարեկը քմծիծաղով ասաց.
– Արամ ջան, եկ փորձենք քթից բռնած ման տալ։
Բայց Արամը ծիծաղեց.
– Հա՛, մի հատ էլ կապիկ դարձնենք նրան։
Եվ նրանք թողեցին ճագարին, հագան կոշիկները ու գնացին տուն։
Ագապե Ավագյան 