Այս պատմվածքը շատ հետաքրքիր էր, որովհետև ցույց է տալիս, թե որքան մաքուր են երեխաների երազանքները։ Իմ կարծիքով ծնողները շատ էին կենդանիներին սիրում , որովհետև նրանք նույնիսկ Օսիի ծնունդին ճուտիկ էին նվիրել և թողնում էին , որ ճուտիկը քայլի սեղանի վրայով: Օսիի ընկերները շատ էին սիրում Օսիին և Լիզային նրանք ամեն գնով պաշտոնում էին Օսիին: Իմ կարծիքով Օսին իր հավին՝ Լիզային, համարում էր ոչ թե սովորական կենդանի, այլ ընկեր ու նույնիսկ հպարտություն։ Նա ներկայացրել էր իր հավին ծնողական երեկոյին :Իհարկե, ելույթը չստացվեց այնպես, ինչպես նա էր ուզում․ հավը փախավ ու խառնաշփոթ առաջացրեց։ Բայց ես կարծում եմ՝ Օսին սխալ չէր, նա ուղղակի շատ հավատում էր իր սիրելի կենդանուն։
Իմ եզրակացությունը այն է, որ այս պատմվածքը սովորեցնում է չծիծաղել երեխայի անկեղծ ջանքերի վրա։ Նույնիսկ եթե ամեն ինչ չստացվի, նրա հավատն ու սերն ավելի կարևոր են, քան արդյունքը։
Ագապե Ավագյան 