Պատմության մեջ ներկայացված է հարգված, լուրջ և հանգիստ ատամնաբույժ, որի կյանքում անսպասելի փոփոխություն է կատարվում՝ նա որոշում է կրել դնովի, հարբեցողի կեղծ քիթ։ Սկզբում ընտանիքը դա համարում է կատակ, բայց ատամնաբույժը քիթը չի հանում․ նա այն ընդունում է որպես իր նոր կերպարի մի մաս։
Նրա որոշումը սկսում է փոխել շրջապատի վերաբերմունքը։ Կինը և աղջիկը ամաչում են նրանից, հարևաններն ու հաճախորդները սկսում են խուսափել, քարտուղարուհին հեռանում է աշխատանքից։ Նույնիսկ հոգեբույժը չի հասկանում նրան։ Բոլորը դատում են ոչ թե նրա մարդկային որակներով, այլ միայն արտաքին մեկ փոփոխությամբ։
Պատմության գաղափարը այն է, որ մարդիկ շատ արագ դատում են ըստ արտաքինի և մոռանում են մարդու բնավորությունը, արժեքները ու գործերը։ Ատամնաբույժը նույն մարդն է՝ նույն հմտությամբ, նույն վարքով, բայց հասարակությունը նրան այլևս չի ընդունում միայն մեկ պատճառով՝ նա «տարբերվում» է։
Վերջում հերոսը հասկանում է, որ սա այլևս քթի հարց չէ։ Սա սկզբունքի հարց է․ մարդը իրավունք ունի լինել այնպիսին, ինչպիսին ուզում է, և ուրիշները չեն կարող իր արժեքը որոշել արտաքինով։
Ագապե Ավագյան 