Category: Հայրենագիտություն

Լիկոտոն մի տղա կար նա հզոր քաջ էր, նա ժամ առ ժամ ուժեղանում էր: Լիկոտոնը մի անգամ տեսավ մի աղջկա որի անունը Բոնոկոն էր նրանք ընկերացան իրար հետ, և մի որ Լիկոտոն ու Բոնոկոնը որոշեցին գնան 5 ամսով Վիկատոլիա հետ հետ գան և ամուսնանան: Նրանք գնացին Վիկատոլիա և հետ վերադարցան 5 ամսից և ամուսնացան իրար հետ նրանց հարսանիքը շատ ուրախ անցավ: Նրանք ունեցան մի տղա և աղջիկ որոնց անուները, տղայինը Մեկիտ աղջկանը Բեկիտ նրանք իրար շատ էին սիրում երբ մեծացան նրանք դարձան 7 տարեկան նրաանց ծնվեց մի աղջին որի անունը նորից դրեցին Բեկիտ, երբ Բեկիտը դարձավ 4 տարեկան, Մեկիտն ու Բեկիտը որոշեցին որ պետք է նրանք իրենց փոքր քրոջը վերցնեն և փախնեն Մելանդիա նրանք իրենց պայուսակները դասավորեցին և ճանապարհ գնացին, ճանապարհի կեսին մի տղա կար նա մտածեց որ գոցղանա Բեկիտին: Մեկիտն ու Բեկիտները շատ խորամանկ էին նրանք հասկացան որ այդ տղան ուզում է գողանալ մեծ Բեկիտին, երբ այդ տղան ուզում էր արդեն գողանալ Բեկիտին Մեկիտն ու այնպես արեցին որ այդ տղան ընկնի ձորը, և այդ տղան ընկավ ձորը նրանք շարունակեցին իրենց ճանապարհը: Նրանք հասան տեղ: Մեկիտը որոշեց մի տուն առնել, նա շատ գեղեցիկ տուն առավ, նրանք որոշեցին այդ տունը ծախեն և ավելի լավ տուն առնեն նրանք իրար հետ մի սենյակում էին քնում որովհետև իրար շատ էին սիրում Միկիտն ամեն օր տան համար առևտուր էր անում բերում տուն նրանք արդն աշխատում էին երեքով մի տեղ որ միշտ միասին լինեն և մինչև այս որ նրանք իրար հետ են ապրում և նույնիսկ չեն ուզում ամուսնանալ:

Մենք այսօր գնացել ենք Երևանի պատմության թանգարան, այտեղ մեզ եկսկուրսիան անցկացրեց ընկեր Աննան:Մեզ պատմեցին Երևանի մասին, Երևանի եկեղեցիների մասին հետո մենք խաղ խաղացին մի թմի անունը Էրեբունի էր իսկ մյուսինը Երևան, ես Երևան թմում էյ, բայց այնտեղ մեր միավորները հավասար էր, ընկեր Աննան մեզ շնորհակալագիր տվեց և մենք երբ եկանք դպրոց այդ շնորհակալագիրը կախեցին մեր դասարանում, այնտեղ շատ հետաքրքիր անցկացրեցինք մենք ծանոթացանք իրենց հարևաներին տատիկի անունը Ուտես տատի էր իսկ պապիկինը Պաս պապի Ուտես տատիկը շատ էր սիրում պատրաստել յոըղոտ ճաշեր և կերակրել մարդկանց բայց Պաս պապիկը չեր սիրում յուղոտ ճաշեր, Ուտես տատիկը բարեկենդանին եկավ և յուղոտ ճաշեր մարդկանց տվեց հետո որ Պաս պապիկը եկավ Ուտես տատիկին թրձնելով տարան սարը և գցեցին ձորը և եկավ Պաս պապիկը: Մենք գնացինք այգի վազեցինք և գնացինք պիցա ուտելու:

Հայկական հին զրույցը պատմում է, որ շատ տարիներ առաջ, Արտաշես Մեծը, որը Հայաստանին փառք, բարգավաճում ու լիություն էր նվիրել, հիմա հայրենիքից հեռու մահանում էր՝ թախիծը և հայրենիքի կարոտը սրտում: Լացով ու հառաչանքով նա հրաժեշտ էր տալիս իր հայրենի հողին ու չէր կարող պատկերացնել, թե ինչ ապագա է նրան սպասում: Եվ մարդիկ, իմանալով նրա մահվան մասին, իրենց մազերն էին պոկում գլխներից ու դառը հեկեկում էին մայրաքաղաքի պատերի տակ: Միայն Արտաշեսի զավակը՝ արքայազն Արտավազդը, ոչ մի կաթիլ արցունք չթափեց: Նա միայն քմծիծաղ տվեց ու դժգոհությամբ բացականչեց.

— Նա հեռանում է մեզնից, ոնց որ թե ամբողջ երկիրն է իր հետ տանում՜: Ինձ էլ մնում է փլատակների վրա թագավորեմ:

Մահացող արքան լսեց այդ խոսքերը ու օրհնանքի տեղը նրան անեծքներ ուղարկեց:

— Անիծում եմ, որ Արարատի մութ քարայրի պատերը փուլ գան քո գլխին որսի ժամանակ, անիծում եմ, որ այլևս արևի լույսը չտեսնես:

Թագակալելուց հետո Արտավազդը վտարեց երկրի սահմաններից դուրս իր բոլոր եղբայրներին ու քույրերին, և միաժամանակ փոխելով բարի ու առաքինի մարդկանց անգութ ու դաժան մարդկանցով: Երկիրը ցնցվեց նոր տիրակալի անարդարություններից: Եվ մի անգամ Արտավազդը պատրաստվեց որսի գնալ: Քարայրի վրայով կամուրջը անցնելուց հետո նրա ձին հանկարծ սայթաքեց, ընկավ անդունդը ու ձիավորի հետ միասին անհետացավ հավերժ: Անցան տարիներ ու հաջորդ թագավորը՝ Տիգրանը, իմացավ գիտուն մարդկանցից, որ անիրավ Արտավազդը երկաթյա շղթաները ձերքերին բանտարկված է լեռան խորը քարայրներից մեկում:

Արդեն երկու հազար տարի է, որ նա փորձում է ազատվել իր շղթաներից: Կատաղի շները կրծում են այդ շղթաները, որոնք օրեցօր թուլանում են: Քայց այն րոպեին, որ շղթաները պիտի հողին ընկնեն, գալիս են դարբինները, շներին դուրս են քշում ու նորից են ամրացնում բարակած երկաթները Արտավազդի ձեռքերի վրա:

Ասում են, որ եթե հանկարծ Արտավազդը ազատվի իր շղթաներից ու դուրս գա իր բանտից, ամբողջ աշխարհում կտիրեն չարը ու անարդարույունը: Միայն դարբիններն են իրենց աշխատանքով պահում աշխարհը ինքնաքանդումից:

Նա բարձրահասակ, կոպիտ կազմվածքով, դժնի հայացքով, վիթխարի ուժի տեր հսկա է: Տորքը ձեռքով ապառաժներ է ճեղքել, եղունգներով տաշել, տախտակի նման հարթեցրել և դրանց վրա արծիվներ է քանդակել:

Մի անգամ Պոնտոս ծովի(Սև ծով) ափին Տորքը հանդիպում է թշնամու նավերի, հարձակվում, ուզում է խորտակել, բայց նավերն արագ հեռանում են ծովի խորքերը: Տեսնելով, որ դրանց չի կարող հասնել, Տորքը ծովափին եղած լեռներից բլրաչափ ժայռեր է պոկում և նետում նավերի հետևից: Նետած ժայռերից ծովում խիստ ալեկոծություն է բարձրանում, նավերից շատերը ընկղմվում են ծովի հատակը, խորտակվում, իսկ մնացածներն էլ ջրի ալեբախումից բազում մղոններ հետ են մղվում: Երևանում՝ Նորքի երկրորդ զանգվածում, բլրի վրա 1982 թվականին տեղադրվել է Տորք Անգեղի արձանը:Նախատեսված էր արձանի մոտակայքում գտնվող ձորակը վերածել արհեստական լճի՝ ի նշան առասպելում հիշատակվող ծովի, ուր Տորքը պատրաստվում էր շպրտել հսկա ժայռաբեկորը՝ փախչող թշնամու նավերը խորտակելու համար: Սակայն արհեստական լիճը այդպես էլ չստեղծվեց:

Ասում են` Հայոց լեռները վաղ  ժամանակներում հաղթանդամ ու հսկա եղբայրներ են եղել: Հսկա եղբայրներն ունեցել են մի անխախտ սովորություն: Ամեն առավոտ, հենց որ զարթնում էին քնից, նախ կապում էին իրենց գոտիները, հետո դրանք ձգում էին: Դրանից հետո միայն նրանք ողջագուրվում էին, բարևում ու ողջունում իրար և բարի օր մաղթում իրար:

Եվ այսպես, նրանք ապրում էին իրենց սովորույթով. գոհ էին իրարից, երջանիկ էին ու համերաշխ:

Բայց անցնում են դարեր: Նրանք ծերանում են, էլ չեն կարողանում վաղ վեր կենալ: Օրերից մի օր էլ, ուշ արթնանալով, նրանք մոռանում են կապել իրենց գոտիները և հակառակ իրենց սովորության` իրար բարևում են` առանց գոտիները կապելու:

Աստված մտածում է, որ ավելի լավ կլինի, որ նրանք քարանան և անշարժ լեռներ դառնան… չէ՞ որ եղբայրներն արդեն ծուլանում էին և չէին ուզում ավելորդ շարժումներ անել: Ծերացած եղբայրներին Աստված քարացնում, լեռներ է դարձնում` նրանց հանձնարարելով փակել և դժվարացնել դեպի Հայոց երկիր եկող ոսոխների ճանապարհը:

Եղբայրները լեռներ են դառնում, նրանց զմրուխտե գոտիները` կանաչ դաշտեր, իսկ արցունքներն էլ` սառնորակ ու անմահական ջրերով աղբյուրներ: Դա պատիժ չէր, այլ պատիվ էր եղբայրների համար:

Ես ծնվել եմ Երևան քաղաքում, ապրոմ եմ Աջափնյակ համայնքում :

Տարածքով Աջափնյակը Երևանի 4-րդ ամենամեծ վարչական շրջանն է։

Մեր տանից մինչև դպրոց 15 րոպե է:

Աջափնյակում է գտնվում է Միքայել Միրզոյանի անվան երաժշտական դպրոցը, որտեղ ես սովորում եմ թավջութակ, ֆլեյտա, դաշնամուր: