Այս պատմվածքը պատմում է մի տղայի լավ արարքի մաիսն:
Ամառային արձակուրդներին ընդամնեը մի քանի օր էր մնացել։
Հայրիկը արագ քայլելու սովորություն ուներ։ տղան մշտապես ետ էր մնում, երբ ուշադրությունս որեւէ հետաքրքիր բան էր գրավում։
Ինչ֊որ տեղ էին գնում, տղայի ուշադրությունը գրավեց հեծանիվը եւ նրա վրա նստած տղան։ Նա մեր կողքով անցավ եւ զանգը ծնգծնգացրեց,կանգնած նայում էր հեծանիվին:
Հայրիկը կանչեց, տղան վազելով հայրիկին հասավ։
Հայրիկը ասաց, դու հեծանիվ էս ուզում:
― Շա՞տ եմ ուզում։
― Եթե իսկապես շատ ես ուզում, ուրեմն՝ կունենաս, ― պատասխանեց հայրիկս։
Մայրիկին և քրոջս ուղարկեցինք հանգստանալու։
Հաջորդ օրը հայրիկը և տղան առավոտյան շուտ գնացինք որ տղան փող աշխատի և իր ուզած հեծանիվը գնի: Տղան աշխատում էր և երբ նա ունեցավ 720 ռուբլի, նա դուրս եկավ աշխատանքից: Տղան դպրոցից վազելով եկավ տուն և շտապես հեծանիվների խանութ, հանկարծ նկատեց որ իր քույրիկը լաց է լինում:
―Ինչ է պատահել
Քեթինը ասաց, այդ տղան փող չունի և ես նրան սիրում եմ, ես կգնամ և իր հետ կապրեմ: Տղան իր 720 ռուբլին տվեց քրոջը: Ես անպայման քեզ մի լավություն կանեմ, բայց տղաին այդպես էլ հեծանիվ չգնեցին: Ինձ դուր եկավ այս պատմվացքը:
Ագապե Ավագյան 
One thought on “«Հեծանիվ» Վերլուծություն”